Steam twierdzi, że spÄ™dziÅ‚em w Steelport już ponad trzydzieÅ›ci godzin. Dziwne. Nie wierzyÅ‚em, że to możliwe - ta gra nie zapowiadaÅ‚a siÄ™ na hit, a na pewno już na nic, co by mnie zainteresowaÅ‚o. Bo jak to? Kopia GTA, a do tego z tak marnÄ… przeszÅ‚oÅ›ciÄ…, jak pierwsza część? To nie może być dobre. Kiedy caÅ‚kiem przypadkowo wkopaÅ‚em siÄ™ w pisanie recenzji (...dziÄ™ki, Hut!) nie miaÅ‚em pojÄ™cia co mnie czeka i nie mogÅ‚em w żaden sposób zmusić siÄ™ do wÅ‚Ä…czenia tych oÅ›miu gigabajtów.

Ale w koÅ„cu siÄ™ udaÅ‚o i nie żaÅ‚ujÄ™ nawet minuty z tych trzydziestu godzin, w ciÄ…gu których nauczyÅ‚em siÄ™ Steelport prawie na pamięć. Nie bÄ™dÄ™ żaÅ‚ować też żadnej kolejnej, którÄ… spÄ™dzÄ™ przechodzÄ…c tÄ™ grÄ™ z kimÅ› w co-opie, bo Saints Row: The Third jest dla mnie chyba najmilszÄ… niespodziankÄ… tego roku. Å»e Skyrim bÄ™dzie dobre, to akurat wiedziaÅ‚em od zawsze.

PomiÄ™dzy rozbijaniem siÄ™ furami, a niszczeniem helikopterów bazookÄ… napisaÅ‚em też kilka zdaÅ„ pamiÄ™tniczka - pocztówki ze Steelport, która może zachÄ™ci was do przetestowania kampanii w Saints Row na wÅ‚asnej skórze. StaraÅ‚em siÄ™ unikać ogromnych spoilerów zostawiajÄ…c tylko sytuacje pokazane już na trailerach.

### Dzień 1
Kochany pamiętniczku.
CieszÄ™ siÄ™, że masz takie sÅ‚odkie, miÄ™ciutkie futerko, bo ilość Å›liny, którÄ… niechcÄ…cy na ciebie wylejÄ™ w ciÄ…gu tych kilku dni powyginaÅ‚aby strony. Wiesz, jak w książce wrzuconej do wanny, którÄ… potem trudno siÄ™ czyta... a tak to przynajmniej bÄ™dzie w co siÄ™ wytrzeć. Wiem to już teraz, bo dawno nie miaÅ‚em takiej radochy, jak dzisiaj: poranek spÄ™dziÅ‚em napadajÄ…c na bank, a zapowiada siÄ™ na to, że to dopiero poczÄ…tek wrażeÅ„, których dostarczy mi Steelport. O ile wyjdÄ™ z tego wiÄ™zienia, ma siÄ™ rozumieć.

Bo widzisz: już dawno nie byÅ‚o tak, żeby pani kasjer zamiast grzecznie zaÅ‚adować kasÄ™ do torby wyciÄ…gnęła w mojÄ… stronÄ™ spluwÄ™ - kaliber dwa tysiÄ…ce milimetrów co najmniej - i rzeczywiÅ›cie próbowaÅ‚a trafić. Razem z Johnnym, Shaundi i tym frajerem “sam jestem swoim kaskaderem” aktorzynÄ… (chciaÅ‚ zobaczyć jak to jest należeć do ÅšwiÄ™tych) trafiliÅ›my nie na ten bank, co byÅ‚o trzeba... I w ciÄ…gu dwóch minut ropÄ™taÅ‚o siÄ™ piekÅ‚o.

Wybiegli na nas gangsterzy w czerwonych koszulach pod czarnymi garniturami (stylówa bezbÅ‚Ä™dna, muszÄ™ przyznać) i zaczÄ™li strzelać bez ostrzeżenia. W gradzie kul udaÅ‚o nam siÄ™ jednak dotrzeć na piÄ™tro nad sejfem i wysadzić podÅ‚ogÄ™ - chwilÄ™ później przyleciaÅ‚ helikopter, którym mieliÅ›my zamiar wyciÄ…gnąć to bydle i odlecieć. Od razu przypomniaÅ‚y mi siÄ™ te stare, dobre czasy, kiedy w liceum z Johnnym wrzucaliÅ›my narkotyki przypadkowym ludziom do plecaków - strzelajÄ…c do komandosów miaÅ‚em wrażenie, że każdy pocisk lÄ…duje wÅ‚aÅ›nie w ten sam zagadkowy sposób dokÅ‚adnie tam, gdzie chciaÅ‚em nim trafić.

Widzisz, pamiÄ™tniczku, od lat już nie przydarzyÅ‚o nam siÄ™ nic takiego. Nie rozdawaliÅ›my tym razem autografów na biustach wyglÄ…dajÄ…cych na nieletnie, a już na pewno nie na dziewice, dziewczyn. Nie przyjmowaliÅ›my darowizny od przerażonych, a jednoczeÅ›nie zafascynowanych naszym gangiem, pracowników banku. Nie, tym razem rzeczywiÅ›cie walczyliÅ›my o życie próbujÄ…c wyjść caÅ‚o z tej dosyć patowej sytuacji.

No i jak widzisz nie do koÅ„ca siÄ™ udaÅ‚o - siedzÄ™ teraz z Johnnym i Shaundi skrobiÄ…c po ciemku te kilka zdaÅ„, których za tydzieÅ„ pewnie nawet nie rozczytam. Ta zabawna żyÅ‚a na karku wciąż pulsuje mi z podekscytowania i mam nadziejÄ™, że zaraz nie wybuchnie.

### Dzień 3
Wiem, że miaÅ‚em pisać codziennie, ale tym razem przynajmniej mam dobrÄ… wymówkÄ™, a przy okazji mogÄ™ dodać trochÄ™ szczegóÅ‚ów do ostatniego planu zajęć. Wczoraj byÅ‚em tak poobijany, że nawet trzymanie dÅ‚ugopisu w rÄ™ce wydawaÅ‚o siÄ™ być ponad moje siÅ‚y. OkazaÅ‚o siÄ™, że helikopter spadajÄ…cy prosto na inny helikopter to niezbyt dobre poÅ‚Ä…czenie, co bezpoÅ›rednio przeÅ‚ożyÅ‚o siÄ™ na fakt, że ani sejfu ostatecznie nie ukradliÅ›my, ani nie wykpiliÅ›my siÄ™ policji. Zamiast tego wrzucono nas do wiÄ™ziennej klitki, z której szybko wyciÄ…gnęły nas jakieÅ› dwie panienki w bardzo Å‚adnie leżących na ich biustach swetrach... ale widzÄ…c ilość broni trzymanej w rÄ™kach przez stojÄ…cych za nimi czÅ‚onków gangu - czerwone koszule! - nawet Johnny powstrzymaÅ‚ siÄ™ od komentarza. ZaprosiÅ‚y nas na przejażdżkÄ™ luksusowym samolotem należącym do szefa Syndykatu, organizacji trzÄ™sÄ…cej caÅ‚ym Steelport, ale nazwiska za cholerÄ™ sobie nie przypomnÄ™ bo nie dość, że gość już nie żyje, to jeszcze jakoÅ› z francuska to brzmiaÅ‚o, a Francuzów przecież nikt nie lubi.

Ale kochany pamiÄ™tniczku! Po spluniÄ™ciu w twarz panu Delacroix la Eiffel musieliÅ›my jakoÅ› z samolotu uciec, w czym bardzo pomogÅ‚y spadochrony, które ukradliÅ›my po drodze do luku bagażowego. SpadaliÅ›my tysiÄ…ce metrów jednoczeÅ›nie strzelajÄ…c do czerwonych koszul i przeszkadzajÄ…cych w locie samochodów. Potem udaÅ‚o mi zrobić coÅ›, co z reguÅ‚y udaje siÄ™ chyba tylko w filmach... ale nie bÄ™dÄ™ ci zdradzaÅ‚ szczegóÅ‚ów, bo adrenalina mi chyba mózg na chwilÄ™ zamroczyÅ‚a i nawet za dobrze caÅ‚ej sytuacji nie pamiÄ™tam. Ale wylÄ…dowaliÅ›my - ja i Shaundi. Johnny niestety nie miaÅ‚ tyle szczęścia.

Johnny, cholera. Tyle czasu spÄ™dziliÅ›my razem - chociażby strzelajÄ…c z dachu w wózki peÅ‚ne marchewki toczone przez jakieÅ› babcie wychodzÄ…ce z marketów - a teraz wszystko to poszÅ‚o na marne. Shaundi nie może siÄ™ pozbierać i coÅ› czujÄ™, że trochÄ™ jej to zajmie... ale to wÅ‚aÅ›nie ty dwa dni temu stwierdziÅ‚eÅ›, że ÅšwiÄ™ci podmienili narzÄ…dy rozrodcze z - hmm, jak to byÅ‚o? - ludźmi, którzy ich nie majÄ…? Nie, jakoÅ› inaczej, jakoÅ› mocniej i dosadniej. Prawie tak, jak ten nabój, który wpakowaÅ‚eÅ› prosto w twarz naszego samolotowego gospodarza.

IdÄ™ spać, kochany pamiÄ™tniczku. CiÄ…gle jestem obolaÅ‚y po tym spadochronie, rozbijaniu siÄ™ z sejfem trzymanym przez helikopter i nie mogÄ™ zebrać myÅ›li, bo caÅ‚y czas mam przed oczami wybuchajÄ…cego, latajÄ…cego potwora: powietrzny nagrobek Johnny’ego, którego ciaÅ‚a nigdy nie znajdziemy i nigdy nie zÅ‚ożymy w ziemi.