Czasami łapię się na tym, że reaguję w sposób odwrotny do napotkanej sytuacji. Informacja o śmierci Whitney Houston wywołała we mnie co najwyżej zaschnięcie oka (a może to niewyspanie?). Tymczasem na wieść o tym, że Drew Karpyshyn żyje i ma się świetnie, ale już poza branżą gier, spojrzałem na świat z niedowierzaniem.

Ostatnia popisowa akcja związana z Activision, sequelem Black Ops i pewnym francuskim blogiem o grach dowodzi pewnych zjawisk nie tylko branżowych, lecz także – ogólnie – rynkowych. Po pierwsze, poważni gracze miewają dziwne humory. Po drugie, jeśli powstaje spór o zabarwieniu etycznym, czasem bierze się z błahego powodu.

Jeden ze znanych twórców potrzebuje środków do stworzenia gry, a ludzie dobrej woli wykładają z portfela całkiem pokaźną sumę. Niby banał i żadna nowość. A nowy projekt ex-LucasArtystów pokazuje kondycję branży i stosunek graczy do niej samej i ludzi, którzy w niej się obracają. 

Co dały nam gry w ciągu całej swej historii od Ponga do Kingdoms of Amalur: Reckoning? Całe tony rozrywki, zachwycające oprawy i wiele znakomitych historii, w których swe role odgrywają ikoniczni bohaterowie. Co przez ten cały czas nam odbierano? Wyobraźnię.

"Jest nam bardzo miło, że w tych rejonach świata są ludzie, którzy chcą grać na serwerach En Masse. Niestety, większość tamtejszych graczy to różnego rodzaju cyberprzestępcy kradnący konta, farmujący złoto i zajmujący się innymi formami hakowania" – mówili niedawno twórcy gry TERA. Czy powinniśmy czuć się urażeni takimi słowami?

Nie możemy być pewni, czy rezygnacja z początkowo zapowiadanych zmian w formule serii Diablo utrzyma się po premierze trzeciej części. Łatwo jednak odnieść wrażenie, że nadchodząca produkcja Blizzarda to swego rodzaju ambasador współczesnych maniaków hardkorowego grania.

Starsze gry posiadają atut, na który nie mogą liczyć najnowsze produkcje – wartość sentymentalną. Wspomnienia to wartość dodana, która wzbogaca nasze ulubione hity z dawnych lat. Niestety, czasem okazuje się, że miłe skojarzenia z przeszłości nie wystarczą.

Zachwalanie swojego produktu ponad miarę jest wpisane w poetykę reklamy i nikogo dziś nie zaskakuje. Gorzej, gdy odbiorcy – w tym wypadku gracze – dobrze wiedzą, że prawda jest zgoła inna, a twórcy dalej idą w zaparte, myląc kibicowanie własnej grze ze zwyczajną arogancją. 

Wielu bohaterów gier zapada graczom w pamięć i rozdawanie nagród dla najlepszych postaci jest naturalną koleją rzeczy. Uwagę zwraca jednak fakt, że główni bohaterowie produkcji z bardziej rozbudowaną fabułą niekoniecznie muszą zdobyć serca publiczności.