Gry komputerowe jako dzieÅ‚a sztuki nie opuÅ›ciÅ‚y jeszcze podstawówki. Na razie bawiÄ… siÄ™ w policjantów i zÅ‚odziei każąc graczom rozwiÄ…zywać konflikty pomiÄ™dzy dobrem i zÅ‚em we wszystkich możliwych konfiguracjach. Czasami pozwalajÄ… być strażakiem i altruistycznie ratować jakichÅ› biedaków z opresji, a od czasu do czasu bawiÄ… siÄ™ w doktora i wyrzucajÄ… na ekran interaktywne sutki. Niestety jednoczeÅ›nie zamiast, chociażby, ambitnej refleksji na temat miÅ‚oÅ›ci z Eternal Sunshine of the Spotless Mind w grach mamy tylko wielki, pusty krater peÅ‚en wstydu, żenady i perwersji. ErotykÄ™ różniÄ…cÄ… siÄ™ od Custer’s Revenge tylko i wyÅ‚Ä…cznie bajerami graficznymi, albo schematyczne i kiczowate rozmowy z seksem za prezenty w Dragon Age: Origins. Wirtualna miÅ‚ość jest tak zerojedynkowa i nudna, że nawet relacja Kaczora Donalda z Daisy wydaje siÄ™ przy niej dojrzaÅ‚ym i poważnym zwiÄ…zkiem.

Na każdÄ… grÄ™, która radzi sobie jako-tako z tematykÄ… bardziej “ludzkÄ…”, niż strzelanie do kosmitów można wymienić dziesięć książek i dziesięć filmów, które robiÄ… to lepiej. Nawet komedie romantyczne potrafiÄ… opowiedzieć sensownÄ… historiÄ™ o uczuciach i relacjach – coÅ›, z czym gry uporczywie nawet nie próbujÄ… sobie poradzić. I tutaj kryje siÄ™ problem – wÄ…tki miÅ‚osne w grach majÄ… tyle klasy, co tandetne i Å›wiecÄ…ce siÄ™ jak psu jaja walentynki. SprowadzajÄ… siÄ™ do mrugajÄ…cego, brokatowego serduszka przebitego strzaÅ‚Ä… przez jakÄ…Å› korporacjÄ™ zbijajÄ…ca na tym kupÄ™ forsy. WÄ…tki miÅ‚osne i erotyczne w grach to dokÅ‚adnie taki sam kicz: powypisywane na kartkach okolicznoÅ›ciowych frazesy prosto z 500 Days of Summer.

Niewiele produkcji próbuje zająć siÄ™ tematami niewidowiskowymi. Niewielu twórców jest na tyle odważnych, by zbudować swojÄ… produkcjÄ™ na sprawach trywialnych – zmienić bohatera z super-hiper-turbo komandosa wpÅ‚ywajÄ…cego na ksztaÅ‚t caÅ‚ego Å›wiata w zwykÅ‚ego czÅ‚owieka ze zwyczajnymi problemami. A miejsca dla takich historii w grach jest peÅ‚no – jedno zdanie, które wypowiada Zia na koÅ„cu Bastionu potrafi wpÅ‚ynąć na decyzjÄ™ przygotowywanego przez kilka godzin na coÅ› diametralnie innego gracza. Wystarczy obietnica uczucia, żeby pokierować odbiorcÄ… w caÅ‚kowicie innÄ… stronÄ™.

I jednÄ… z najodważniejszych, a jednoczeÅ›nie najpiÄ™kniejszych historii miÅ‚osnych w grach jest scenariusz To the Moon. FabuÅ‚a zamkniÄ™ta w oldskulowej estetyce japoÅ„skiej gry RPG z lat 90-tych, która może odrzucać topornoÅ›ciÄ… rozgrywki i archaicznÄ… grafikÄ…. Może, ale nie musi, bo siÅ‚Ä… dobrej książki i filmu jest przede wszystkim opowieść – a To the Moon może spokojnie zająć miejsce na jakimÅ› podium w tej akurat kategorii.

Umierasz, mój drogi. Leżąc w Å‚óżku i nie mogÄ…c poruszyć nawet rÄ™kÄ…, jedyne co możesz zrobić, to myÅ›leć o tym, jak bardzo zmarnowaÅ‚eÅ› swoje życie. Przypominasz sobie, że od dziecka – nie wiesz nawet dlaczego – chciaÅ‚eÅ› polecieć na księżyc. Co siÄ™ staÅ‚o, że to najwiÄ™ksze marzenie twojego życia przestaÅ‚o mieć znaczenie? Czemu go nie zrealizowaÅ‚eÅ›? Przecież nie byÅ‚a to tylko szczeniacka zachcianka – nie pamiÄ™taÅ‚byÅ› o niej po tych sześćdziesiÄ™ciu latach, prawda?

Ale masz szczęście. Sigmund Corporation wymyÅ›liÅ‚o specjalne narzÄ™dzia, które pozwalajÄ… odpowiednio przeszkolonym lekarzom wejść w twój umysÅ‚ i wpÅ‚ywać na ksztaÅ‚t wspomnieÅ„. DziÄ™ki nim bÄ™dziesz w stanie przeżyć caÅ‚e swoje życie raz jeszcze, ale w odpowiedni sposób – dokÅ‚adnie ten, który sobie wymarzyÅ‚eÅ›. ZasiejÄ… w twojej pamiÄ™ci odpowiednie idee, dokÅ‚adnie jak w Incepcji, które wykieÅ‚kujÄ… pragnieniem nie do stÅ‚umienia. DziÄ™ki temu wreszcie polecisz na księżyc. Nawet, jeżeli tylko w swojej gÅ‚owie... to naprawdÄ™ uwierzysz, że to siÄ™ staÅ‚o i umrzesz z uÅ›miechem, John.

Najgorsze jest jednak to, mój drogi, że sam nie wiesz dlaczego ta wybijajÄ…ca siÄ™ z tÅ‚umu malutkich gwiazd lÅ›niÄ…ca kula tak bardzo ciÄ™ pociÄ…ga. Nie jesteÅ› w stanie powiedzieć lekarzom czego dokÅ‚adnie majÄ… szukać w twoich wspomnieniach, nie możesz pokierować ich prosto do odpowiedniego momentu w twoim życiu. Tego jednego, w którym rzeczywiÅ›cie pierwszy raz poczuÅ‚eÅ›, że wÅ‚aÅ›nie tam jest twoje miejsce.

Mam tylko jedno pytanie, John. Czy jeżeli z twoich wspomnieÅ„ wyniknie, że caÅ‚e dotychczasowe życie poÅ›wiÄ™ciÅ‚eÅ› River – pogrzebanej niedaleko żonie, która zostawiÅ‚a ciÄ™ z tym domem przy latarni i setkÄ… papierowych królików origami rozrzuconych gdzie tylko siÄ™ daÅ‚o – bÄ™dziesz chciaÅ‚ wymazać jÄ… ze swojej pamiÄ™ci i samolubnie zrealizować to jedyne marzenie? Czy przekreÅ›lisz wszystko, co dla niej zrobiÅ‚eÅ› i wymażesz fakt, że zmusiÅ‚eÅ› jÄ… do życia z tobÄ… z powodu szczeniackiego egoizmu i kaprysu? BÄ™dziesz chciaÅ‚ pozbyć siÄ™ tych szczęśliwych chwil, kiedy widziaÅ‚eÅ›, że pomimo choroby uÅ›miecha siÄ™ do ciebie i kocha ciÄ™ z caÅ‚ego serca, chociaż nie jest w stanie tego wyrazić sÅ‚owami? A może nigdy tego nie wiedziaÅ‚eÅ› i nawet po Å›lubie przejmowaÅ‚eÅ› siÄ™ tym, że nie bÄ™dziesz mieć syna, który odziedziczy wasz dom i bÄ™dzie dbaÅ‚ o tÄ™ latarniÄ™ nawet kiedy wy już stÄ…d odejdziecie?

Ale to twoja decyzja, John. Decyzja, którÄ… dzwoniÄ…c po nas już podjÄ…Å‚eÅ› i masz szczęście, że nie bÄ™dziesz musiaÅ‚ żyć z jej konsekwencjami. Ale nie martw siÄ™, bo wiemy już dokÅ‚adnie dlaczego tak bardzo chcesz polecieć na księżyc i jak bardzo zÅ‚ym pomysÅ‚em byÅ‚o proszenie nas o zrealizowanie tego marzenia.

I możecie mi uwierzyć: z każdÄ… minutÄ…, kiedy marzenie Johna zaczyna nabierać sensu w oczach gracza zaczyna zbierać siÄ™ coraz wiÄ™ksza ilość substancji nawilżajÄ…cej, oczyszczajÄ…cej, zabezpieczajÄ…cej przed zarazkami powierzchniÄ™ rogówki i spojówki oka, która skÅ‚ada siÄ™ gÅ‚ównie z wody, niewielkiej iloÅ›ci soli oraz biaÅ‚ek, w tym substancji bakteriobójczych.

Z każdÄ… minutÄ…, kiedy wspomnienia Johna odsÅ‚aniajÄ… bolesnÄ… prawdÄ™ na temat jego życia z River, coraz bardziej grzebie siÄ™ twarz w dÅ‚oniach i patrzy na smutnÄ…, ale piÄ™knÄ… historiÄ™ tylko przez palce. Nikt nie jest przygotowany na takie rzeczy “grajÄ…c w gry”, bo jeżeli kiedykolwiek siÄ™ pojawiajÄ…, to tylko w rzuconych mimochodem komentarzach postaci pobocznych. Nikt jeszcze, przed To the Moon, nie opisaÅ‚ miÅ‚oÅ›ci dwóch osób, pasożytniczej opieki i samotnego umierania w taki sposób.

I jeżeli walentynki sÄ… tandetnym festynem na cześć hollywoodzkiego ideaÅ‚u miÅ‚oÅ›ci, to To the Moon jest sprowadzajÄ…cÄ… na ziemiÄ™ historiÄ… o tym, jak piÄ™kna i smutna potrafi być jej poraniona kÅ‚ótniami i pomarszczona od Å›miechu prawdziwa twarz.