Gray Matter

Nie ma róży bez kolców

Końcowa ocena gry byłaby wyższa, gdyby nie wady oprawy graficznej, które wpływają na odbiór całości. Niestety, ale wyraźnie widać, że dwuwymiarowe tła lokacji powstały dobre dwa-trzy lata temu. Podczas zabawy odwiedzamy nadspodziewanie wiele miejsc, część olśniewa chociażby pomysłowym wystrojem (zwłaszcza te pod koniec, w klubie iluzjonistów), ale w oczy od razu kłuje lekkie rozmazanie, a nawet rozpikselowanie niektórych z nich. Nie najlepiej prezentują się również trójwymiarowe modele postaci, które poruszają się, jakby połknęły kij od szczotki. Gra cierpi też na problem, który – w dużo poważniejszym stopniu niż w Gray Matter – psuł wrażenia np. w Sinking Island Benoita Sokala, mianowicie postacie momentami „wiszą” w lokacjach, w ogóle nie współgrając z tłem.

Największym problem są jednak filmiki. Wykonano je z co rusz wprowadzanych w lekki ruch, ręcznie malowanych (na oko) akwarel. Ich jakość jest jednak zatrważająco niska, cut-scenki wyglądają wręcz jak animowane ze storyboardów, czyli szkiców mających posłużyć stworzeniu właściwych przerywników. W ich trakcie zdecydowanie lepiej wsłuchiwać się w dialogi i muzykę. Udźwiękowienie Gray Matter należy już z całą stanowczością pochwalić. Aktorzy grają przekonująco, klimat buduje zaś skomponowana przez Roberta Holmesa muzyka, na czele z utworem wokalnym z menu głównego.

Warto, warto, warto!

Z każdym kolejnym przesunięciem daty premiery Gray Matter traciłem nadzieję na naprawdę dobrą produkcję, tymczasem zostałem więcej niż mile zaskoczony. Fantastyczna, dopracowana fabuła to najlepsza opowieść, z jaką zetknąłem się od czasu Syberii – istny majstersztyk połączony z przemyślanymi, stanowiącymi wyzwanie zagadkami. I chociaż grafika pozostawia trochę do życzenia, to za nic nie powinniście odpuszczać tej niesamowitej przygody w stylu klasyków sprzed lat.

Ocena: 8.5

---

Plusy:

• klimat
• fantastyczna, wielowątkowa fabuła
• dobrze zarysowane postacie
• mnogość i zróżnicowanie wyzwań na przyzwoitym poziomie trudności
• sztuczki „magiczne” urozmaicają rozgrywkę
• długi, jak na przygodówkę, czas rozgrywki (około 11 godzin)
• muzyka

Minusy:

• trącąca myszką grafika, zwłaszcza filmiki
• polskie teksty na ekranie nie zawsze są czytelne

---

(*) Fakt, weterani mogą domyślić się zakończenia, ale tylko i wyłącznie dlatego, że pozwalają na to zawarte w grze wskazówki i znajdowane dowody. Nie ma tutaj przypadku – Jensen uśmiecha się do nas, pozwalając dosłownie pokierować poczynaniami bohaterów, naprowadzić ich na właściwy tok rozumowania.